Σε ηλικία 91 ετών έφυγε από τη ζωή ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, ένας από τους σημαντικότερους έλληνες κινηματογραφιστές.
Διανοητής, ασυμβίβαστος, με εικαστικό ταλέντο και γνώσεις, με έντονη και εκρηκτική προσωπικότητα, εγκαινίασε ένα καινούργιο στυλ ποιότητας και πλαστικότητας στον ελληνικό κινηματογράφο.
Οι ταινίες του βρίσκονται σήμερα σε κινηματογραφικά μουσεία και ταινιοθήκες της Ευρώπης και της Αμερικής, ενώ ο ίδιος εκτιμήθηκε διεθνώς από ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Γεννήθηκε το 1926 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, σε μεγαλοαστική οικογένεια, και σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ελαβε μέρος στη Μάχη της Αθήνας, Δεκέμβρης 1944, με τον ΕΛΑΣ. Κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, όντας ενεργό μέλος του ΕΑΜ από τα χρόνια της κατοχής, εξορίστηκε για 4 χρόνια στην Μακρόνησο.
Στην Μακρόνησο ο Κούνδουρος γνώρισε τον Θανάση Βέγγο, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να μνημονεύει πόσο ο πρώτος τον είχε βοηθήσει. «Αν δεν συναντιόμασταν με τον Νίκο Κούνδουρο, δεν θα υπήρχε στο πανί ούτε Θανάσης ούτε Βέγγος» είχε πει ο ηθοποιός. «Μια μέρα μου λέει: “Θανάση, όταν απολυθούμε από τον Στρατό, θα παίξεις σε μια ταινία που θα φτιάξω”.»
Αμέσως μετά την Μακρόνησο ο Κούνδουρος άρχισε να ασχολείται με τον κινηματογράφο υπογράφοντας την πρώτη ταινία του «Μαγική πόλη» το 1955. Ένα χρόνο αργότερα καθιερώθηκε με τον «Δράκο» μια ταινία σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλη και μουσική Μάνου Χατζιδάκι η οποία συγκαταλέγεται στις δέκα σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου όλων των εποχών.
Σε μια υποδειγματική ερμηνεία και πλαισιωμένος από ένα υπέροχο καστ (Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Γιάννης Αργύρης, Θανάσης Βέγγος, Μαρίκα Λεκάκη, Ανέστης Βλάχος κ.α.), ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται τον ανθρωπάκο που λόγω φυσιογνωμικής ομοιότητας παρεξηγείται ως «Δράκος», που είναι το παρατσούκλι του φόβητρου της περιοχής.
Δώδεκα ήταν συνολικά οι ταινίες που γύρισε για τον κινηματογράφο, αν και καμία δεν κατάφερε να ξεπεράσει την δύναμη και την φήμη του «Δράκου», που ωστόσο στην εποχή του υπήρξε εμπορική αποτυχία για να επανεκτιμηθεί αργότερα.
Άλλες του ταινίες οι «Μικρές Αφροδίτες» (1963), «Vortex ή Το πρόσωπο της Μέδουσας» (1967), «1922» (1978), «Μπορντέλο« (1984), «Μπάυρον: Μπαλλάντα για ένα δαίμονα» (1992), «Φωτογράφοι» (1997) και το «Το πλοίο από την παλιστίνη» που είδαμε πριν από δύο χρόνια στις αίθουσες.
tovima.gr